Niezwykle ważną decyzję miała podjąć Komisja Oświaty i Wychowania, która zdecydować miata o tym, czy do szkoły powróci klasa VII i VIII. Istniejąca wówczas sytuacja organizacyjna była optymalną dla tutejszych dzieci, z powodu nieprzystosowania placówki w Olszynie do nauki klasy VII i VIII. Wtłoczenie w istniejącą bazę lokalową szkoły dwu dodatkowych oddziałów pogorszyłoby znacznie warunki nauki i życia wszystkich dzieci. Ponadto brakowało odpowiedniego sprzętu, pomocy naukowych, książek, a przede wszystkim odpowiednio przygotowanych nauczycieli. Mimo tego podjęto decyzję, że w Olszynie od 1 września 1989 roku będzie klasa VII, a w następnym roku klasa VIII. Tym, w jakich warunkach, czego i przy pomocy czego i kogo będą uczyć w tej szkole malo kto się interesował.
1 września 1990 na rozpoczęciu roku zjawiła się niespotykana dotąd ilość dzieci i rodziców. Po siedemnastu latach wieś Olszyna była znów miejscowością z piękną szkołą ośmioklasową. W wakacje zaadaptowano wolne mieszkanie służbowe na sale lekcyjne w budynku B.
Wraz z podniesieniem ilości oddziałów zwiększyła się liczba nauczycieli. Oprócz uczących do tej pory, przyjęto do pracy: Sabinę Mamczak, Bożenę Wiśniewską, i Piotra Szewczyka. W związku z wprowadzeniem religii do szkół zatrudniona została katechetka Magdalena Pastucha.
19 września 1991 roku odbyta się wielka uroczystość, której nie było od 17 lat. W tym dniu wszyscy uczniowie klasy VIII ukończyli naukę w Szkole Podstawowej w Olszynie.
W następnych latach trudności gospodarcze kraju ograniczyły normalne funkcjonowanie oświaty. Kłopoty z finansowaniem rozpoczęły się już na wiosnę. Wystąpiły trudności z wypłatami pensji dla nauczycieli. Nie było środków na żadne wydatki rzeczowe. Zniszczenia w szkole, powalone płoty i inne braki budziły beznadziejność. Zlikwidowano wszystkie kółka zainteresowań, SKS, nie płacono za żadne zajęcia dodatkowe. Nie kupowano żadnych pomocy naukowych, książek do biblioteki. Realna wartość pensji nauczycielskich spadała z każdym miesiącem. Szkołę wspierało Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Ostrzeszowie, które przez wszystkie lata wykonywało wiele niezbędnych napraw. Efektem wprowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej programu oszczędnościowego była degradacja szkoły i pauperyzacja nauczycieli.
W tak trudnym dla szkoły okresie z pomocą jak zwykle pospieszyli rodzice, którzy za zebrane pieniądze malowali klasy, naprawili tawki, kupowali firanki, itd.
24 czerwca 1994 nastąpiło kolejne pożegnanie ze szkołą. Na emeryturę odeszta dyrektor szkoły Janina Kasperkiewicz. Pracowała przez 30 lat w tej samej placówce (język polski i nauczanie początkowe).
W wakacje nastąpiło pożegnanie z piecami kaflowymi w budynku B. We wszystkich pomieszczeniach zainstalowano centralne ogrzewanie.
1 września 1995 roku powitano w szkole nowego dyrektora wyłonionego w drodze konkursu - Krzysztofa Kanteckiego. Stał się on inicjatorem wielu nowych przedsięwzięć, mających na celu zdobycie funduszy na potrzeby szkoły, a także integrujących wieś. Od tego roku w maju będzie się odbywał corocznie festyn ludowy. W jego organizację obok dyrektora włączyli się nauczyciele, rodzice, uczniowie. Uzyskano także pomoc od bardzo licznych sponsorów. Festyn ten zapisał się trwale w pamięci wsi.
Od nowego roku szkolnego pracę w szkole podjął Sebastian Siwek uczący języka angielskiego i wychowania fizycznego. Po raz pierwszy w klasie V wprowadzono naukę języka angielskiego. Poza tym dla chętnych prowadzono naukę języka niemieckiego.
Ostatnią zmianą kadrową w tym okresie było podjęcie pracy w tutejszej szkole przez. Ewę Drzewicz.

Ciekawe artyku�y

Nauczyciele

Sprawa kadr nauczycielskich po odzyskaniu niepodległości była jedną z najtrudniejszych do rozwiązania. Problem ten dotyczył również szkoły w Olszynie, o czym świadczą częste zmiany nauczycieli. Całkowita wymiana grona nauczycielskiego nastąpiła z dniem 20 sierpnia 1934 roku. Dotychczasowego kierownika szkoły Agatona Ziółkowskiego zastąpił Adam Nawrot, a drugim nauczycielem po Stefanie Grzesiaku został Edmund Korczak.
Zgodnie z Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 roku kwalifikacje do nauczania w szkołach powszechnych publicznych i państwowych uzyskiwano po ukończeniu odpowiednich zakładów kształcenia nauczycieli lub zdaniu równorzędnych egzaminów. Po trzech latach nieprzerwanej pracy pedagogicznej nauczyciel mający odpowiednie kwalifikacje zawodowe i po uzyskaniu pozytywnej oceny zostawał nauczycielem stałym. Konieczne było przy tym złożenie egzaminu praktycznego po dwóch latach pracy. Tygodniowy wymiar pracy nauczyciela w szkole powszechnej wynosił 30 godzin tygodniowo.
Praca nauczyciela była systematycznie oceniana. W Olszynie wizytował szkołę...... Czytaj więcej >>